التبري

من ويكي شيعة
نسخة 10:12، 16 فبراير 2015 للمستخدم Madani (نقاش | مساهمات) (أنشأ الصفحة ب''''تبرّی'''، اصطلاحی کلامی و از آموزه‌های اعتقادی و رفتاری دینی، به ویژه نزد شیع...')
(فرق) → مراجعة أقدم | المراجعة الحالية (فرق) | مراجعة أحدث ← (فرق)
اذهب إلى: تصفح، ابحث

تبرّی، اصطلاحی کلامی و از آموزه‌های اعتقادی و رفتاری دینی، به ویژه نزد شیعیان و برخی فرقه‌های اسلامی و به معنای دوری جستن از دشمنان خدا و اولیاء دین است. این اصطلاح ریشه در قرآن کریم داشته و مجموعا در ۲۰ سوره مطرح شده است. مذاهب مختلف با تکیه بر حقانیت خویش در دینداری، خود را مصداق دوستان خدا دانسته و مخالفانشان را خارج از دین، اهل باطل و دشمن خدا به شمار آورده و تبرّی از آنان را واجب شمرده‌اند.

در این میان، شیعیان معتقدند که امامت منصوص، دنبالۀ رسالت و ضامن حفظ و بقای اسلام بوده و رسول اللّه (ص) آنان را شناسانده و هر امام نیز امام پس از خود را معرفی کرده است. بنابراین کسانی که مانع تحقق امامت و صورت ناب و حقیقی اسلام بوده‌اند یا با اهل بیت پیامبر(ص) کینه توزی داشته‌اند، دشمنان خدایند و تبرّی از آنان واجب است. همچنین شیعیان با استدلال آیات قرآن ــ از جمله آیه‌های ۱۸ و ۱۹ سوره هود و آیه ۲۵ سوره انفال و آیة ۲۲ سوره مجادله ــ در کنار استناد به برخی روایات معتبر در جوامع حدیثی شیعه و اهل سنت در‌شان حضرت علی (ع)، دشمنان وی را دشمنان خدا و پیامبر(ص) قلمداد کرده و تبرّی از آنان را واجب شمرده‌اند.

معنای تبری

تبرّی مصدر عربی، بر وزن تفعّل و از ریشة بَرَءَ و اصل آن تَبَرُّؤ است، در زبان فارسی بیشتر به صورت تبرّا به کار می‌رود. تبرّی در لغت به معنای دوری کردن از چیزی که مجاورت با آن ناپسند است، بیزاری جستن، و مانند اینها آمده است. در فارسی نیز «تبرّی جستن‌» به معنای بیزاری و دوری جستن است.[1]
  1. راغب اصفهانی؛ ابن منظور؛ صفی پوری، ذیل «برء»؛ نفیسی؛ داعی الاسلام، ذیل «تبرّا»